, ,

Herinneren en gedenken: Ode aan een moeder

tafelopstelling-blogadj-cccokt2015

Geschreven door Anke de Jong.

‘Ze was een kleine schuchtere vrouw, altijd op de achtergrond. Kwetsbaar oogde ze, alsof de wereld een maat te groot voor haar was.’ De vrouw die bij me zit vertelt over haar moeder die tien jaar geleden overleed en die ze zo vreselijk mist. ‘Ik lijk veel op haar’ zegt ze. ‘Ik voel me ook vaak zo kwetsbaar in deze wereld. Maar ik heb geleerd hoe ik daar goed mee om kan gaan. Mijn moeder kon dat vroeger wel, maar de laatste jaren van haar leven niet meer,’ vertelt ze. ‘Ze werd elke keer weer overweldigd door de manier van reageren van mensen. Of door de televisie die soms de meest vreselijke berichten de wereld in gooide.’ ‘Het zorgde ervoor dat ze zich steeds meer terugtrok, dat ze af en toe paniekaanvallen kreeg en angstig werd. De kleinkinderen waren haar houvast, daar deed ze alles voor.’

Missen
‘Het missen van mijn moeder lijkt wel steeds erger te worden. Hoe kan dat nou?’ vraagt ze. ‘Dat moet toch in de loop van de jaren minder worden?’ In de tafelopstelling laat ik haar het gezin opstellen. Ik vraag haar om een poppetje voor haar vader en moeder neer te zetten en vervolgens voor de vier kinderen van het gezin. Haar drie broers en zij als jongste, een dochter.

Tafelopstelling
In de tafelopstelling valt op dat ze haar moeder een stukje van de rest van het gezin wegzet. Alsof ze er niet bij hoort maar door de uitgestrekte armen richting de rest van het gezin toch ook weer wel. Ze zet zichzelf ook een stukje van haar broers en vader weg, eigenlijk net zoals haar moeder. ‘Het is duidelijk dat mijn vader en broers anders in het leven staan, veel meer naar buiten gericht. Zij zijn zeer extravert. Daarin schuilt ook het verschil met mijn moeder en mij,’ vertelt ze. ‘Mijn moeder en ik zijn hoog gevoelig en introvert. We konden zien aan elkaar hoe we ons voelden en voelden bij elkaar aan wat nodig was. Tegelijkertijd zorgde dat er ook voor dat ik eigenlijk niet met haar kon praten over de dingen die haar bezig hielden. Haar angsten, paniekaanvallen en haar kwetsbaarheid ten opzichte van het leven.’

Ik vraag haar hoe het voelt dat ze niet met haar moeder over dit soort wezenlijke dingen kon praten. ‘Ik heb het gevoel dat ik haar daarmee tekort heb gedaan,’ vertelt ze. ‘Dat ik haar niet heb kunnen steunen in haar moeilijkheden. Ik was inmiddels volwassen en had dat moeten doen,’ zegt ze, ‘Nu kan het niet meer en dat zit me dwars. Ik zou het zo graag over willen doen. Zou dat de reden zijn dat ik haar zo mis?’

Vertel
Ik vraag haar om het beeld van haar moeder op te roepen en haar voor zich te zien, Vervolgens nodig ik haar uit om haar moeder te vertellen wat ze tegen haar zou willen zeggen. De tranen rollen over haar wangen als ze haar moeder vertelt dat ze van haar houdt, dat ze op haar lijkt en dat ze haar begrijpt. En dat ze er altijd voor haar wil zijn, ook als haar moeder angstig is of in paniek is. Dat ze zich niet hoeft te schamen voor haar kwetsbaarheid en dat ze een goede moeder is geweest ook al was niet alles perfect.

Zichtbaar opgelucht pakt ze vervolgens het poppetje van haar moeder en zet het naast haar eigen poppetje neer. Haar vader en broers zet ze daar vlakbij, met de armen naar elkaar toe gericht. ‘We hadden het goed en dat is wat ik wil onthouden zegt ze.’

Contact
Anke de Jong
Virtus Praktijk voor Rouw- en Verlies, Zeist
06-42074072
info@virtuspraktijk.nl
www.virtuspraktijk.nl

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *